Een los ideetje, een kroegentocht... Go, go, go!

van Mr. I.G.S. Doubt

Hoe langer ik over de verbreiding van ons spel denk, hoe meer ik ervan overtuigd ben: Go zelf is het beste promotie-materiaal. Alleen, zoals bij elk promotie-materiaal, je moet het wel onder de aandacht brengen.

De go-spelers die ik erover spreek hebben zeer diverse opvattingen over welke aanpak het beste zou zijn om het spel te verbreiden. De veelheid aan strategieën die zij presenteren is inspirerend en leerzaam, maar biedt weining houvast voor een beleid dat zeker succes wil boeken.

Als ik echter met leken praat ontdek ik onder hen een grote eenstemmigheid. Zij zouden zichzelf waarschijnlijk meer voor het spel interesseren wanneer ze het meer om zich heen zouden zien. Soms blijken zij zeer belangstellend, maar omdat ze het spel weinig of nooit tegenkomen, zijn zij nauwelijks gemotiveerd het daadwerkelijk te leren.

Mijn voorstel is nu: wie go wil verspreiden of de eigen club uitbreiden zou eens met geestverwanten erop uit moeten. Ga eens op een andere lokatie go spelen, in andere café's en probeer dan belangstellenden niet te weren en enigszins vast te houden. Kijk in welke café's wordt geschaakt, gekaart, gedamd, en zo voort, en vraag daar naar een go-bord en stenen. Probeer tenminste één go-spel op een of andere manier op die plekken te krijgen, waar mensen een goede gelegenheid hebben om te spelen. (Sluit een deal met de eigenaars van de andere lokaties, een go-spel in ruil voor een reductie-tarief bij een speciale club-activiteit (vluggertjestoornooi), of iets dergelijks.) Begin eventueel een 'externe promotie competitie', - een competitie die men buitenom de normale clubavond houdt op andere, nog onverkende plaatsen. En zo voort... dit idee kan op verschillende wijze worden uitgewerkt, natuurlijk.

Veel go-spelers maken bij gebrek aan tijd de keuze hun spel vooral te spelen en niet daarnaast te promoten. "Verloren energie", is de vaak gehoorde kreet bij allerlei promotie-activiteiten. Maar met bovenstaand plan hoeft de promotie niet serieus ten koste te gaan van de speeltijd. Er is nauwelijks nog een excuus voor actieve leden om zichzelf niet op die manier voor go in te zetten. Het plan eist hoogstens zin voor avontuur en geduld met toeschouwers die vragen stellen.

Deze aanpak vormt volgens mij een bijna noodzakelijke aanvulling op bestaand promotie- en introduktiemateriaal. Want wie go ziet spelen zal sneller een boekje daarover open doen en eens een beginnerscursus volgen. Daarom zou het wel handig zijn als je belangstellenden kunt vertellen waar en wanneer zulke introduktiecursussen starten.

In Parijs is deze overtuiging nog eens versterkt: op de Rue de Lescoult, een druk punt, is een go-clubcafé gevestigd waar mensen de hele week door go spelen, binnen goed zichtbaar door de grote ruiten en ook buiten op het terras... Waarschijnlijk juist daardoor groeit en bloeit het go nog altijd in de lichtstad. Het viel mij op dat er regelmatig mensen binnenkwamen om te vragen naar dat aparte bordspel dat in zo'n gezellige sfeer gespeeld kon worden. Ik zelf was nog maar een klein kwartiertje binnen toen iemand op het raam waarachter ik zat, tikte en mij vroeg naar de naam van het spel. Go is werkelijk fascinerend niet uitsluitend voor wie het reeds kent, maar ook voor wie het voor een eerste keer ziet. En waar veel mensen het spel duidelijk kunnen zien, zullen ook relatief velen het spel zelf gaan beoefenen...

Misschien lopen bepaalde clubs niet meteen warm voor dit idee; het kan zijn dat de leden heel tevreden zijn met hun rustige, besloten speelavondje. Waarom ook zou iedereen met iedereen go moeten spelen?

Maar ik kan mij niet voorstellen dat dit plan nergens zal aanslaan. Er zijn genoeg lieden die hun speelavonden nieuw leven willen inblazen. Welnu, breng go dan in de wereld, bij voorbeeld met een kroegentocht... Want go kan een werelds spel zijn!

Copyright by Mr. I.G.S. Doubt 1999
Published in: Interactive European Go Magazine
Date published: December 1999
Source file: 22-11-99-eenlosideetje.doc